Меистер феат Алфонзо-Сор

Alfonzo Verse 1 :

Unutmuşum zamanla bu sokaklarda yürümeyi gülüp eğlenmenin değerini anlıyorum fazlasıyla gerekliydi son bir kezde olsa dönüp arkamda güveneceğim birileri için ölmeyi tercih edeceğim geleceği boşverip her şeyin gideceği yaşamı mı seveceğim göreceğim belki bir kaç yılım var

kimlerin dilindeydi bu aciz benliğim

Kendime gelmeyi istemem derinlerde yatan merhametin sefaleti gerçeğim bu merceğin dışından bakmalıyım murada ereceğim günü beklerken izleri vücudumda kalacak tüm cenklerin direncim bu hayatıma denk değil hiçbir şeyim yetmedi kimse yardım etmedi terk edin beni yok olmak üzere duygu düşüncelerim



Nakarat x2 :

Bütün herşeyi kendine sor sen

Kendine sor sen kendine sor



Meister Verse 2 :



Hayat bir yol çizer yoktur hiç tabela

Bi yol cizersin kendine sabırla ve zamanla

Düşersin arada hayallerini hatırla

Pusula beynin , tabela kalbın biraz mola



Yazdıkça parçalanır kalbimdeki kilitler

Ciğerlerimde küller , yüreğimde çürükler

Kalbim tozlu kütüphane , rüzgar soldan eser

Acır yaram doyasıya , çaktırmaz gülümser



Tutmayan bır kupondu benim gençliğim

Bilmiyorum ben kimim içim dışım anonim

Küçük bir çocuktum attı betim benzim

Çizgifilmlerde bitti yaz geldi soğuk mevsim



İhtimaller , gerçeklerden doğar dostum

Nefesim kördüğüm çözülmez mahkum

19 sene geçti isyankar ruhum

Hayat bir kumdu ben çamurda kayboldum